73

امشب هم گذشت و من آقاي موبلند رو نديدم.امشب ک بامامان دم در مسجد منتظرآقاي برادربوديم دلم نميخاست جلوي در م آقايان را نگاه کنم.ازخيلي چيزهاميترسيدم.ازاينکه تمام ثواب گريه هاودعاهايم ازبين برود.ازاينکه پسري متوجه نگاه کاوشگرانه من براي يافتن آقاي موبلند شود و فکر کند نگاهم ب او ب اين معنيست ک چشمم دنبالش است.ميترسيدم ازاينکه مادروبقيه خانم هانگاهم راببينند و فکر کنند دارم دنبال دوست پسرم ميگردم و بمن ظن بدببرند.ک البته چندان هم غلط نيست.و اما کمترميترسيدم از نگاه خدا...شايد ،شايد ک ن،حتما همين خداناترسي تابحال انقد کار دستم داده و مرا تا اينجا،اين نقطه ي تاريک گناه و قساوت کشانده. امروز بيشتر بدبودم از هر روزه اين دهه.خيلي بيشتر.امابازاربابمان مرا با آنهمه گناه ب مجلسش پذيرفت.خودم متوجه بودم.دلم آماده نبود براي گريه برحسين.امشب شب حضرت علي اصغربود.باب الحوائج 6ماهه.امامراسم ب اوج شب هاي قبل نرسيد.امشب 1مادربادودخترکلاس اولي وکلاس سومي پيشمان نشسته بودند.مادرازناخواسته بودن دختر دوم حرف زد.چقدبهمان برخورد.آخرآن طفل معصوم 7ساله ازشنيدن اين حرف از دهان مادرش در گوشه اي کز کرد.خداميداند ک اگربزرگ ترشود وبازهم اين حرف هارابشنودچقدراحساس اضافه بودن ميکند.ميدانيد خيلي بداست آدم احساس کند کسي نميخواهدش.خصوصاپدرو مادر.هربچه هديه اي ازطرف خداونداست.چه بگويم دروصف ناداني بعضي ها؟ عکس هايي ک در مراسم شيرخوارگان از برادر زاده ي قلقلي ام گرفتند بسياربسيار بامزه شده اند آخر درهرعکسي يک قيافه اي بخودش گرفته است فلفل خان.شب شما بخير بااااد گمشده...